Stichting Reprorecht
Van RetailWiki
[bewerk] Stichting Reprorecht
De Auteurswet biedt organisaties de mogelijkheid om uit auteursrechtelijk beschermde werken te fotokopiëren, mits er een vergoeding wordt betaald aan de rechthebbenden. Dit is de zogenaamde Reprorechtregeling van 1985. Daaronder vallen overheidsinstellingen, bibliotheken en scholen. Sinds 1 februari 2003 is een wetswijziging van kracht waardoor deze regeling ook voor het bedrijfsleven geldt.
Om te voorkomen dat elke organisatie of onderneming iedere fotokopie individueel met de betreffende auteur moet afrekenen, hebben organisaties van auteurs en uitgevers in 1974 Stichting Reprorecht opgezet. De Stichting werd in 1985 door de Minister van Justitie aangewezen als de enige instantie die verantwoordelijk is voor de inning van vergoedingen. Stichting Reprorecht is sinds 2003 eveneens verantwoordelijk voor het incasseren van vaste vergoedingen bij het bedrijfsleven. Deze vergoedingen worden naar rato verdeeld onder auteurs en uitgevers, op basis van een door de overheid goedgekeurd reglement. Ook daarvoor is Stichting Reprorecht verantwoordelijk.
Bron: [[1]]
[bewerk] Wetgeving Reprorecht
Organisaties en ondernemingen mogen voor intern gebruik, nader geregeld in het Reprobesluit, fotokopies maken. Voorwaarde is dat dit beperkt blijft tot een klein gedeelte van een boek dat nog in de handel is of een kort artikel, en dat daarvoor een vergoeding wordt betaald aan Stichting Reprorecht. De betalingsregelingen met Stichting reprorecht zijn gebaseerd op een wettelijk tarief van 4,5 cent per fotokopie, alleen voor het niet-wetenschappelijk onderwijs geldt een lager tarief: 1,1 cent per fotokopie.
de elektronische kopie voor eigen gebruik Een natuurlijke persoon mag zonder direct of indirect commercieel oogmerk voor eigen gebruik een elektronische kopie maken van het gehele werk, tenzij het gaat om databanken die ook niet voor eigen gebruik volledig mogen worden gekopieerd. Hij betaalt daarvoor automatisch een vergoeding als hij dat op een aangeschafte drager doet, zoals een compact disc (de zogenaamde thuiskopieheffing). De kopie's mogen echter niet zonder toestemming van de rechthebbenden aan derden worden afgegeven. Bron: [2]
